Gün/döndü

Umut Kara |

kurutulmuş bir karanfil
saklamak için Ethem’i
bilesin, zordur bir karanfili kurutmak
uzundur en az sevmek kadar

ethemm

Ethem’e

Tekirdağ’ın zeytin ağaçlarında açan gündöndüleri

süt rengi bir kadeh içinde bekler ay ışığı gecelerini

 

bağlar erden bozuldu

meyvesi toprak oldu

düştü göğe

cemresi bize

 

sevgişim,

yaz geçer kalır yazı

güz biter

söz bitmez

ve mektup yazanındır

olmazsa başka okuyanı

 

sevgişim

kavgalar ki biz bir kitapta karşılık bulalım diye

yaşanır sanırlar

dünyanın gözü önünde

ay ki

içtiğimiz şerbete buladılar

giden haziranı

ayrılık işlenmiş bir suç

gayrı sevdayı yatan

döktüğü gözyaşı yeni doğan bir incirin

 

kurutulmuş bir dize buldum şimdi

kurutulmuş bir karanfil

saklamak için Ethem’i

bilesin, zordur bir karanfili kurutmak

uzundur en az sevmek kadar

 

kederim olmuş bir incir sütü elimde

kaderim olmuş bir incir sütü gözümde

yitenlerin güvendikleri parkların karında

kalanlar beyazlarıyla inançlılar hâlâ

 

sevgişim,

bundan gayrıdır ki,

sulfato acısıyla toprağa her düşen

mermi çekirdeği

benim…

 

sürfeleri defin…

 

yoksa nasıl güne/bakarım,

çağla kokulu

bir ilkyaza nasıl sığar içim?

 

*Bu şiir daha önce Sözgelimi Dergisi‘nin Güz Bitiği sayısında yayınlanmıştır.



Yorum yok

Ekleyin